Wypinacze to rodzaj niezależnych wodzy pomocniczych, których głównym zadaniem jest nauczenie konia szukania oparcia na wędzidle i poruszanie się we właściwym ustawieniu. Wypinacze stosowane są głównie podczas pracy na lonży oraz nauki jazdy dla początkujących, którzy sami jeszcze nie potrafią optymalnie działać na wędzidło.
   Wypinacze składają się z dwóch, długich na ok 1,5 m, skórzanych bądź nylonowych pasków, które jednym końcem mocuje się z boku do popręgu siodła, bądź do pasa do lonżowania, a drugi koniec zaopatrzony w karabinek zapina się na kółku wędzidła.
   Jak zauważysz na poniższej animacji, zakładając wypinacz, przekładamy jego pętlę przez pierwszą od przodu przystułę. Jeżli okaże się to jednak za wysoko, przez pętlę wypinacza należy przełożyć popręg, tak by wypinacz znalazł się wpowyżej szlufki czapraka. Zabezpieczy to wypinacz przed zsuwaniem się poniżej właściwego poziomu. Musisz to zrobić w trakcie siodłania, by później nie odpinać całakowicie popręgu! Następnie należy wypinacze spiąć ze sobą ponad grzbietem konia i położyć na kłębie, bądź zapiąć je na strzemiączkach siodła, co ograniczy ryzyko nadepnięcia, zaplątania się i nieprzyjemnego uderzania o boki konia. Na wędzidle wypinacze zostają zapięte pod wodzą i to dopiero, gdy koń jest już rozgrzany (Wodze pomocnicze- zasady i celowość stosowania ).

    Właściwie zapięty wypinacz pozostaje w linii poziomej, przy pożądanym ustawieniu końskiej głowy i szyi. Oznacza to, iż linia czoło- nos pozostaje w lini pionowej (bądź o około szerokość dłoni przed pionem), a pysk konia nie znajduje się poniżej wysokości stawu barkowego. Kość nosowa nigdy nie powinna cofać się za linię prostopadłą do podłoża!
    Wypinacze zapięte zbyt nisko będą niepotrzebnie ciągnęły konia w dół. Zapięte za wysoko zniechęcą konia do szukania kontaktu z wędzidłem. Wypinacze zamykają konia bowiem w ścisłych ramach- koń albo zaczyna się opierać na wędzidle i właściwie angażować pracę tylnych kończyn, albo, gdy te zostay niewaściwie dobrane, zaczyna chować się za wędzidłem lub wieszać się na nim.
   Wypinacze nie dają koniowi dużej swobody ruchów, właściwie ograniczają go we wszystkich kierunkach, uniemożliwiając również wyciągnięcie szyi do przodu. Dlatego też nie są specjalnie zalecane do pracy z młodymi końmi. Pozwalają one jedynie na ruch po określonym torze okręgu- koń może opuścić głowę, ale musi przy tym skrócić szyję, wyginając ją w łagodny łuk (zobacz film).

   Główną zaletą wypinaczy jest zapenienie zarówno oparcia jak i zewnętrznego ograniczenia ruchów na boki (doskonała kombinacja dla początkujących jeźdźców, którzy nie potrafią ustawić konia na wodzy). Nawet podczas lonżowania z równo zapiętymi wypinaczami, pod wpływem działania lonży koń wygina się delikatnie do środka. Zewnętrzny wypinacz pozostaje napięty (dokładnie jak zewnętrzna wodza podczas treningu ujeżdżenia), wewnętrzny natomiast odpuszcza nacisk na wędzidło. Gdy zadbamy o aktywny ruch do przodu, tak ustawiony koń zacznie coraz chętniej korzystać z oparcia zewnętrznego wypinacza, odpuści w potylicy, zacznie przyjmować i rzuć wędzidło. W efekcie szybko nauczy się podstawiać zad i kroczyć tylnymi kończynami głęboko pod środek ciężkości, rozwijając przy tym muskuaturę i uzystując pożądaną sylwetkę.
   Krótsze dopięcie wewnętrznego wypinacza stosuje się rzadko, jedynie przy lonżowaniu sztywnych i leniwych koni. Nie ma zupełnie potrzeby, by stało się to regułą.

    Niektóre wypinacze są dodatkowo wyposażone w gumowe kółka, które mają łagodzić działanie na wędzidło. Pierścienie te powinny być jednak małe i nie specjalnie rozciągliwe. Wypinacze zbyt elastyczne w żaden sposób nie mogą spełniać swojego zadania, a często stają się wręcz przyczyną wieszania na wędzidle. Jedynie sztywne wypinacze nauczą konia właściwie przyjmować impulsy wysyłane przez wodze i uczynią go miękkim w pysku.

   Przy stosowaniu wypinaczy istotne jest również, by nie nadużywać ich podczas stępa, który przy zwiększonym tempie wymaga od konia obszernej pracy szyją. Wypinacze ograniczają te ruchy, wywołując ucisk na wędzidło przy każdym kroku. Koń unikając nieprzyjemnych bodźców zaczyna skracać wykrok, chowa się za wędzidłem, usztywnia mięśnie szyi, chodzi z otwartym pyskiem. Zdarza się , że tak sprowokowane, niewłaściwe ustawienie głowy zaburza również pracę ślinianek, przez co koń nie może już zupełnie rozpocząć "zabawy" wędzidłem i koło się zamyka.

Więcej dowiesz się z opracowań:
Wodze pomocnicze- zasady i celowość stosowania

CSJ poleca: