Serce konia

Pracę serca podzielić możemy na 3 fazy:

  Jak już wyżej wspomniałam, serce napędzając krwioobieg zasila oragnizm we wszystkie niezbędne składniki, w ilościach doskonale dostosowanych do akualnych potrzeb. Wraz ze wzrostem wysiłku, wzrasta zapotrzebowanie na tlen, układ krwionośny reaguje więc natychmiast przyspieszeniem obiegu krwi i dodatkowo skurczem śledziony, która dostarcza dodatkowych krwinek czerwonych (ich ilość może wzrosnąć nawet o 30-50%). Każdy zwiększony wysiłek fizyczny obiawia się więc od razu silniejszym ukrwieniem pracujących partii mięśni a przy dużym i długim obciążeniu może zwiększyć nawet 10-krotnie. Szybka odpowiedź na zmienne zapotrzebowanie następuje nie tylko w stosunku do tkanek mięśniowych, ale i wszelkich organów. Przykładowo pobieranie i trawienie pożywienia powoduje silniejsze przekrwienie przewodu pokarmowego, ukrwienie skóry zmienia się wraz z temperaturą ciała i otoczenia, a ilość krwi przepływającej przez macicę zależy od stadium ciązy. Stałe i nie wykazujące praktycznie żadnych wahań jest natomiast zaopatrywanie w skłaniki odżywcze i tlen mózgu i komórek nerwowych. Regulacja intensywności pracy serca odbywa się przez częstotliwość skurczy. Tętno spoczynkowe konia wynosi około 30-45 uderzeń/min., a w warunkach maksymalnego obciążenia wzrastać może nawet do 240 uderzeń/min. Puls rozpoznawany jest na tętnicach położonych zaraz pod skórą, bądź przy osłuchaniu stetoskopem. Aby wyczuć bicie serca należy położyć dłoń między klatkę piersiową a przednią kończynę, nieco z lewej strony, mniej więcej na wysokości stawu łokciowego. Innymi punktami pomiaru tętna są:

Naczynia krwionośne konia

  Tętnice są kanałami przepływu krwi bogatej w tlen (wyjątek stanowi tętnica płucna). Ich ściany są grube i sprężyste. Tętnica wychodząca z lewej komory serca przez aortę (główną tętnicę ciała) wprowadza krew do krwioobiegu dużego i następnie rozgałęziając się dociera do przedniej części ciała- szyji, głowy i kończyny piersiowej oraz do części tylnej- do żołądka, jelit, wątroby, śledziony i wreszcie do kończyny miedniczej. Im dalej od serca tym, bardziej spada ciśnienie i szybkość przepływu krwi, a w wyniku kolejnych rozgałęzień, tętnice stają się ciensze, aż przechodzą w sieć naczyń włosowatych, połączonych już bezpośrednio z zaopatrywaną tkanką. W naczyniach kapilarnych następuje wymiana tlenu z dwutlenkiem węgla i składników pokarmowych z produktami przemiany materii. Naczynia włosowate stanowią więc połączenia końcówek tętnic z początkami żył.

Żyły przeprowadzają odtlenowaną krew w kierunku serca (wyjątek- żyła płucna). Im dalej od naczyń włosowatych tym grubość ścian i przekrój żył zwiększa się i przy ujściu do prawego przedsionka serca ich średnica wynosi nawet 40mm
  Ponieważ, jak już wspomniałam, im dalej od serca tym ciśnienie krwi jest mniejsze i czasem niewystarczające do przepchnięcia krwi przez cały krwioobieg, to przemieszczanie krwi usprawnia pulsowanie tętnic, posiadających własną mięśniówkę, a zastawki żylne zapobiegają cofaniu się krwi. Proces ten bardzo wspomaga pracę serca, które będąc pompą zalewowo- tłoczącą, działa jedynie wyrzucając krew do tętnic, nie wykazuje jednak umiejętności zasysania krwi żylnej. Musi ona wiec niejako sama dopłynąć do prawego przedsionka serca.

  W krwioobiegu małym tętnice wyrowadzają z prawej komory serca krew odtlenowaną i doprowadzają ją do naczyń włosowatych oplatających pęcherzyki płucne. Dochodzi tutaj do wymiany gazowej i następnie już utlenowana krew powraca żyłami płucnymi do lewego przedsionka i lewej komory serca. Krwioobieg mały stanowi więc połącznie prawej części serca, przez płuca z częścią lewą, a oba procesy )krwioobieg duży i mały) nie przebiegają równolegle i niezależnie, lecz następują po sobie.

CSJ poleca: