Mięśnie szkieletowe konia

  Całe włókno mięśniowe otacza systemem błon, w których znajdują się kanaliki zawierające jony wapnia, umożliwiające skurcz. Skurcz mięśnia podlega działaniu układu nerwowego. Najpierw bodziec dochodzi na powierzchnię włókna mięśniowego z zakończenia włókna nerwowego - synapsy nerwowo-mięśniowej. W synapsie tej uwolniony zostaje neuroprzekaznik, który pobudza uwalnianie jonów wapnia. Te z kolei wiążą się z troponiną cienkich miofilamentów, co umożliwia połączenie się aktyny z miozyną. Miozyna powoduje przesuwanie się miofilamentów względem siebie przy czym długosc samych filamentów nie ulega zmianie, ale skraca sie caly sarkomer w miofibryli. Skrócenie wszystkich miofibryli, przyczepionych na końcach włókna mięśniowego do błony komórkowej, prowadzi do skurczu całego włókna.
  Mięśnie połaczone są z kośćmi za pomoca ściegien. Włókniste ściegna nie posiadają zdolności kurczenia się, toteż siła skurczu mieśnia przenoszona jest przez ściegno na kość. Wytrzymałość ścięgien na rozciąganie jest niezwykle duża- ścięgno o przekroju 1cm² wytrzymuje obciążenie 600-800kg (miesień o przekroju porzecznym 1cm²może natomiast przy skurczu podniesc 5-13,5kg. Przy silnych i gwałtownych ruchach przerwaniu może więc ulec część mięśniowa bądź odłamać się kawałęk kośći, lecz ścięgno nie zostanie zerwane.

Pracę mięśni w wydatny sposób usprawniają narządy pomocnicze:

  Skurcz mieśnia łączacego dwie kości powoduje ich przemieszczenie się względem siebie, czyli ruch kończyny badź innej części ciała. Ruch przeciwstawny odbywa się przy udziale innego mięśnia, dlatego też mięśnie zawsze współpracują ze sobą w parach i ze względu na rodzaj wykonywanych ruchów, określa się je jako zginacze i prostowniki oraz przywodziciele i odwodziciele. Część mięśni jednak nie stanowi znacząco o aktywności aparatu ruchowego, natomiast zamyka bądź odgranicza od siebie jamy ciała jak np. mięśnie międzyżebrowe czy przepona.

  Mięśnie rozwijają się dzięki ćwiczeniom. Ich silniejsze ukrwienie i przez to lepsze zaopatrzenie włókiem mięśniowych w składniki pokarmowe przynosi w efekcie tworzenie nowej tkanki mięśniowej. Sprawność mięśnia wzrasta wraz ze stawianymi mu wymaganiami- większe obciążenia są bodźcem do większej wydajności. (Siła mięśnia kończy się jednak wraz z jego wytrzymałością na rozciąganie.) Kontynuacja pracy prowadzi do zmęczenia mięśnia. Zmęczenie to jest wynikiem nagromadzenia produktów przemiany materii, które są niewystarczająco szybko usuwane z krwi. Aby praca mięśni nie wywoływała szkodliwych zmian w całym organiźmie konia, należy przyzwyczajać go do pracy powoli. W wyniku racjonalnego treningu osiąga się najlepszy rozwój mięśni, wzrost ich masy, siły i sprawności.

  Na układ mięśniowy konia składa się 260 mięśni, z których 104 buduje szyje i tułów, 46 kończyny przednie, 66 kończyny tylne, a 40 głowę. W zależności od wytrenowania mięśnie stanowią średnio 37-45% całkowitej masy konia i dzięki pracy wytwarzają do 75% ciepłoty ciała.

   Kończyna piersiowa połączona jest z tułowiem za pomocą mięśniozrostu- brak tu połączenia stawowego, nie ma też obojczyka i kości kruczej. Cały ciężar przedniej części ciała opiera się na szerokich płatach mięśni łączących łopatkę i kość ramienną z kośćmi tułowia. Mięśnie te są odpowiedzialne za utrzymanie pozycji stojącej konia i zachowanie kątów stawowych kończyn.

  Układ ustaleniowy kończyn konia , czyli zespół ścięgien, więzadeł i powięzi, dysponują taką możliwocią "zablokowania" stawów, która pozwala na całokwicie pewną i zrównoważoną pozycję stojącą (także przy uniesieniu jednej tylnej kończyny) nawet podczas całkowitego rozluźnienia i drzemki.
  Narządy te charakteryzują się powolną przemianą materii, dzięki czemu magą pracować bardzo długo bez żadnych obiawów zmęcenia. I tak zgięciu stawu barkowego zapobiegają silne ścięgna i powięzie mięśnia dwugłowego ramienia. Bardzo dużemu naciskowi na staw pęcinowy przeciwdziała natomiast układ ustaleniowy składający się z trzech pasm ścięgnowych (głębokiego, srodkowego i powierzchniowego), które są na tyle wytrzymałe, urzymac kąty stawu pęcinowego. koronowego i kopytowego.
  Staw biodrowy, ze względu na nieruchome połącznie miednicy z kręgosłupem, nie potrzebuje układu ustaleniowego. Ustalenie natomiast stwów kolanowego i skokowego wykazuje dużą współzależność- silne pasma ścięgnowe zespalają ze sobą oba stawy i sprawiają, iż zgięcie jednego powoduje natychmiast zgięcie również drugiego stawu. Staw kolanowy jest przy tym ustalany przez masywny mięsień czworogłowy uda, który ulega szybszemu zmęczniu niż ścięgna. Dlatego też odpoczywający koń zmienia co pewien czas obarczoną nogę, a drugą, nieznacznie zgiętą, opiera krawędzią kopyta o podłoże.

CSJ poleca: