Popęd socjalny jest również silnie zakorzeniony i powiązany z instynktem samozachowawczym. Konie mają bowiem znacznie większe szanse przetrwania w warunkach naturalnych, gdy pozostają w bliskości stada. W każdy osobnik gotowy jest podporządkować się hierarchi i zasadom obowiązującym w grupie, by zaspokoić tą niezwykle silną potrzebę przynależności.
    Stado liczy sobie zwykle około 12 osobników. Za zwięzłość grupy i ostrzeganie przed każdym niebezpieczeństwem odpowiedzialny jest ogier. Swoją pozycję uzyskuje on przez pokonanie rywali w walce i wydalenie ich ze stada. Przegrany, instynktownie wyrusza na poszukiwanie nowego stada, by znów zapewnić sobie grupową ochronę i zwiększyć szanse przeżycia.
   To jak istotna jest przynależność do grupy potwierdzać może także niebywały zmysł orientacji- np. źrebak, który oddalił się zbytnio od stada, będzie instynktownie poruszał się wokoło, coraz bardziej zacieśniając krąg, aż wreszcie odnajdzie członków swojego stada i odzyska poczucie bezpieczeństwa.
    Najwyższą pozycje w hierarchi i przewodzenie w stadzie obejmuje jednak zawsze klacz alfa. Swoją pozycję zawdzięcza ona pewności siebie, doswiadczeniu i dominującemu usposobieniu. To ona właśnie prowadzi stado do wodopoju i w poszukiwaniu pożywienia, wybiera drogę wędrówki i decyduje o odpoczynku. W razie zagrożenia dowodzi ucieczką i decyduje o podjęciu innch działań obronnych. Na przykład, gdy droga ucieczki zostaje odcięta, silne osobniki mają za zadanie stworzenie żywego muru wokół młodych i słabszych. Ustawienie zadem na zewnątrz i kopnięcia kończyn tylnych, umożliwiają odpieranie ataku drapieżników. Działania takie nie byłyby możliwe bez ściśle określonych pozycji i funkcji wszystkich członków stada.
   Każdy osobnik demonstruje swoja pozycję poprzez mowę ciała. Konie postawione wyżej bronią swego miejsca przez grożącą pozę, kładzenie uszu, opuszczenie głowy, akty agresji. Podporządkowanie okazywane jest natomiast zaciśnięciem ogona, kierowaniem oczu i uszu na bok, żuciem i wolnym wycofaniem się z rewiru osobnika dominującego. Niższa ranga nie musi koniecznie oznaczać braku korzyści. Gdy wody i pożywienia jest pod dostatkiem, konie niższe w hierarchi mogą swobodnie zaspokoić swoje potrzeby, a posiadają przy tym mniejszą odpowiedzialność.
   Popęd stadny jest ściśle związany z potrzebą uznania, która ujawnia się wyjątkowo wyraźnie np. u ogierów zabiegających o kacz. Z ogromną gracją, lekkoścą i pewnością siebie prezentują się one w piafie i pasażu, by zostać docenionym przez partnerkę i uzyskać możliwość przedłużenia gatunku.

   Efekty popędu socjalnego zaobserwować można także wśród koni trzymanych w jednej stajni, tworzących niejako sztucznie wyselekcjonowane stado, w którym wciąż rządzą te same prawa natury.
    Niektóre wrażliwe osobniki mogą bardzo ciężko znosić oddzielenie ich od grupy- gdy zostają same w stajni, są bardzo podenerwowane, reagują silnym poceniem i rżeniem. Warto więc zawsze zadbać o zwierzęce towarzystwo dla naszego konia- czasem, dla zaspokojenia jego potrzeby przynależności wystarcza kontakt z kozą lub kotem.
  Bez hierarchii, stado nie ma szans przeżycia w warunkach naturalnych, a i nie byłoby możliwe wykorzystanie koni do pracy, sportu ani rekreacji. Konie zawsze potrzebują ściśle ustalonego porządku. Dlatego też nierzadko podporządkowują się np. psu, albo innemu zwierzęciu z którym przyszło im wieść życie stajenne. Konie bardzo chętnie respektują też dominującą pozycję człowieka. Wynikać ona jednak może jedynie z pewności siebie, łagodności i pełnego zaufania, nigdy z przemocy!
   Popęd socjalny może być też z powodzeniem wykorzystywany w pracy z końmi. Towarzystwo przewodnika- konia profesora, może znacznie ułatwić pierwszy wyjazdz młodego konia w teren, naukę pokonywania przeszkód, czy nawet pierwsze podkówanie. Nierzadko jednak natura utrudnia też zadania jeźdźców i terenerów. Znane są historie koni o niebywałych predyspozycjach, które nie wygrywają gonitw, gdyż instynykt stadny i zajmowana przez nie pozycja w hierarchii nie pozwalą im wyjść na prowadzenie.

CSJ poleca: