Jedną z najbardziej znaczących przemian do jakich doszło u konia w toku ewolucji, jest (obok redukcji 5 palcy do jednego osłoniętego kopytem) przystosowanie układu pokarmowego do spożywania odmiennych niż pierwotnie rodzajów pokarmu. Z czasem zmian klimatycznych i przeksztłceniu się puszczy w step, koń coraz rzadziej żywił się liśćmi, owocami i nasionami, zastępując je trawą. Wśród zmian, jakie nastąpić musiały w budowie jego układu pokarmowego wymienić należy min. powiększenie i stwardnienie uzębienia, które pozwoliły na rozdrabnianie znacznie twardszego pokarmu oraz zwiększenie pojemności jelita grubego, umożliwiające trawienie bardziej włóknistych roślin. Koń zyskał więc przystosowanie do optymalnego wykorzystania zarówno pokarmów liściastych, trawiastych, bogatych w cukier owoców jak i tłustych nasion.
   W warunkach naturalnych konie pasą się nawet 12-16 godzin w ciągu doby, a czas ten jest jeszcze dłuższy zimą, gdy roczniaki są akurat w fazie bardzo intensywnego wzrostu, a i źrebne klacze muszą zapewnić sobie dostateczną ilość pokarmu wysokiej jakości. W zależności od warunków pogodowych, konie wypasają się zawyczaj rankiem i późnym popołudniem, a w upały raczej w nocy, unikając przy tym ataków insektów. W pobieraniu pokarmu nie przeszkadza im jednak ani deszcz ani silny wiatr. Po dużych opadach śniegu starają się dokopać do pożywienia, a poszukiwania instynktownie zaczynają od strony zawietrznej, gdzie pokrywa śnieżna jest znacznie cieńsza.
   W sytuacji braku podstawowego pokarmu konie zaspakają głód sięgając po liście, owoce, korę drzew i krzewów (osika, buk, jałowiec, kasztany, żołędzie). Czy konie jednak instynktownie rozpoznają, który pokarm jest dla nich właściwy, a który mógłby być niestrawny lub trujący? Fakt, iż umiejętność ta wynika raczej z doświadczenia, potwierdzać mogą częste przypadki koni starszych, które sprawnie oddzielają np. ziemowit jesienny od siana, a konie młode lekko się przy tym podtruwają. Konie wybierają pożywienie kontrolując najpierw ich zapach, wygląd i smak. Instynktownym jest próbowanie nieznanych rośliny w bardzo małych porcjach, tak by sprawdzić ich właściwości i przyzwyczaić przewód pokarmowy do trawienia nowych składników. Rośliny trujące mają zazwyczaj charakterystyczny smak, na który koń zareaguje odruchowo, ale natychmiastowe ich rozpoznanie wynika zawsze z doświadczenia- im większa więc różnorodność otaczjącej go flory tym lepiej rozwinięta umiejętność unikania pokarmów szkodliwych.
   Czysto instynkownym jest natomiast odruch ssania u nowonarodzonego źrebaka. Już po 15-30 min. po urodzeniu, wyniku łaknienia, maluch nieudolnie póbuje wstać i dosięgnąć strzyków. Pijąc mleko, ustwia się zwykle tyłem ku głowie matki, szyję musi natomist znacznie pochylić i dość niewygodnie wygiąć. W pozycji tej nie pozostaje jednak zbyt długo- każdy posiłek trwa bowiem około 30-60 sekund, w ciągu których źrebak wypija 0,4-1,1 l mleka, w zależności od wieku. Wymiona, są tak małe, iż źrebak musi ssać ok. 50 razy dziennie, by otrzymać potrzebną porcję 15-25 litrów mleka (cielakowi udaje się to już przy 5 posiłkach). W ciągu całej laktacji, trwającej ok 200 dni źrebak wypija 1500-1700 l mleka.
    Dla zrowia i właściwgo funkcjonowania całego ustroju niezwykle istotny jest także dostęp do czystej wody. Zapotrzebowanie na wodę zależy min. od ciężkostrawności pokarmu, regulacji ciepłoty ciała, wysiłku fizycznego i laktacji. Mimo że konie preferują wodę świeżą i przejrzystą, w warunkach naturalnych nierzadko muszą się zadowolić zmąconą i słonawą. Z naturalnego popędu wynika fakt, iż klacze wraz z młodymi nigdy nie oddalają się zbynio od wodopoju, zapewniając sobie i potomstwu dostateczną ilość płynów niezbędnych dla przeżycia.
   Od czasu udomowienia wymagania żywieniowe koni niewiele sie zmieniły. Z czasem jednak, wraz ze wzrostem ich wykorzystywanie do pracy i obciążeniami, wzrastało również zapotrzebowanie na energię. Dlatego też, obok podstawowych pokarmów, wprowadzone zostały także jęczmień, owies i żyto, pozwalające na zaspokojenie wiekszych potrzeb żywieniowych w znacznie krótszych niż w naturze okresów karmienia. Zmiany pasz wprowadzać należy stopniowo, uwzględniając przy tym instynktowną nieufność konia wobec pokarmów nowych oraz niezwykłą wrażliwość jego układu pokarmowego.
    Powinniśmy także pamiętać, iż zarówno funkcje układu trawiennego, jak i rytm pobierania pokarmu nie zmieniły się u konia od tysięcy lat. Powiniem on mieć szansę do wielu, małych posiłków, przeplatanych okresami pracy i wypoczynku.
    Wszelka odmowa przyjmowania pokarmu, świadczyć może o zaburzeniu naturalnego popędu i wynikać może z zakócenia równowagi fizycznej i psychicznej.

CSJ poleca: