Trzymanie kończyn podczas zabiegów pielęgnacyjnych, może być zajęciem bardzo trudnym, a wręcz niebezpiecznym. Istotne jest właściwe postępowanie z koniem oraz przyzwyczajanie go do tych czynności.

   Zabieg ten przeprowadza się w boksie, stanowisku. Ważny jest sposób przywiązania konia, gdyż może to decydować o bezpieczeństwie zwierzęcia i osoby obsługującej. Koniowi należy założyć mocny skórzany kantar. Podczas podnoszenia kończyn, zwierzęta zwłaszcza młode, mogą cofać się lub wieszać na uwiązie. Element do którego przywiązujemy konia powinien być mocny i stabilny, by zwierze nie mogło go ruszyć. W boksie lub na stanowisku najlepsze są pierścienie zamontowane na stałe. Do wiązania należy używać liny zakończonej karabińczykiem obrotowym. Lina zawiązywana jest na węzeł, który nie zaciska się podczas cofania konia. W tym celu koniec liny przerzucony przez pierścień owija się wokół liny, i w uzyskaną pętle wsuwa się włożony koniec (tak jak przy wiązaniu sznurówki). Po silnym pociągnięciu za liny koniec węzeł powinien się rozwiązać. W przypadku gdyby koń zawisł na linie po upadku można ją przeciąć. Łańcuchów nie powinno się używać do unieruchamiania koni.
   Budowa konia przypomina prostopadłościan o względnie małej podstawie, co sprawia że jego równowaga szybko ulega zachwianiu. Podnosząc kończynę nie powinno się jej odciągać w bok, gdyż zwierzę ratując się przed upadkiem wyrywa ją. Podczas podnoszenia kończyn należy starać się zdobyć zaufanie konia poprzez łagodne, stanowcze postępowanie. Konia należy ustawić na twardym i równym podłożu.

   Podnoszenie kończyny przedniej: Należy stanąć tyłem do głowy konia obok kończyny przedniej. Rękę przesuwa się do łopatki w kierunku ku dołowi, przechodząc na wewnętrzną stronę kończyny. Nagłe dotknięcie nadpięcia lub pęciny mogłoby spowodować niebezpieczną reakcje konia. Należy uchwycić z nadpięcie bliższą koniowi ręką, zamykając na niej palce podchwytem od wewnątrz i zaciskając kciuk. Równocześnie bark osoby podnoszącej powinien być w delikatnym kontakcie z ciałem konia, co pozwala wyczuć napięcie i rozluźnienie mięśni, oraz ostrzega przed mogącą nastąpić gwałtownie reakcją konia. Koń ufny i spokojny często sam podnosi kończynę . Jeżeli tego nie zrobi powinno się spowodować przeniesienie masy ciała na kończynę sąsiednią poprzez lekkie pchnięcie konia barkiem. Silny i stały nacisk wywoła reakcję przeciwną, czyli dociążenie kończyny podnoszonej. Kończynę trzeba utrzymać podchwytem od wewnątrz zdecydowanie i na tyle elastycznie, by koń nie mógł się opierać na osobie trzymającej. Stać należy w lekkim rozkroku z nogą bliższą ku koniowi wysuniętą do przodu. Ze względu na zachowanie bezpieczeństwa nie powinno się trzymać przedramienia konia pod pachą. W celu stabilności chwytu można lekko oprzeć staw nadgarstkowy konia o zewnętrzną część swojego uda.

   Podnoszenie kończyny tylnej: Przy podnoszeniu kończyny tylnej zasady postępowania są podobne. Konie kończyną tylną potrafią kopać w tył, w przód i w bok. Kończynę najpierw podnosi się za nadpięcie ręką bliższą koniowi, a następnie wyciąga się w tył wzdłuż linii ciała. Po wyciągnięciu kończyny trzyma się ją podchwytem za pęcinę. Osoba trzymająca może oprzeć zgięty staw pęcinowy o własne udu bliższe koniowi. Jeżeli to możliwe obejmuje się kończynę tak, aby staw skokowy znalazł się pod pachą trzymającego. Aby ułatwić obcinanie rogu, drugą ręką podpiera się kopyto. Nie wolno wysuwać palców poza obręb kopyta, ponieważ grozi to skaleczeniem.

Justyna Talaśka
www.konie.wortale.net