Ogłowie, uzda i tranzelka, to 3 nazwy tej części rzędu jeździeckiego, która zakładana jest na głowę konia, w celu wysyłania mu sygnałów i kierowania nim. Ogłowie wędzidłowe spełnia swoją funkcję przez utrzymywanie we właściwym ułożeniu wędzidła, które poprzez wodze przekazuje impulsy z ręki jeźdźca na kąciki pyska. Ogłowie wędzidłowe jest najpopularniejsze w klasycznych dyscyplinach jeździeckich i działa najdelikatniej w porównaniu z ogłowiami munsztukowymi i kowbojskimi.

Budowa ogłowia

    Na każde ogłowie składają się liczne skórzane paski, które powinny być idealnie dopasowane do kszytałku głowy konia, by swobodnie dźwigały ciężar wędzidła i przekazywały impulsy z ręki jeźdźca, bez powodowania bolesnego ucisku ani obtarć.
   Na ogłowie skłają się:

wędzidło (umieszczane w bezzębnej części pyska)

dwa paski policzkowe (jednym końcem zapinane są na kółkach wędzidła, następnie poprowadzone wzdłóż kości jarzmowych i zapięte na pierwszym z pasków nagłówka. Posiadają możliwość regulacji długości w celu utrzymywania wędzidła na właściwej wysokości);

nagłówek (przebiega z uszami konia i łączy ze sobą oba paski policzkowe. Utrzymuje on cały ciężar wędzidła powinien więc być wystarczająco szeroki, by nie wrzynał się w potylicę konia);

podgardle ( najczęściej jest przedłużeniem nagłówka, przebiega od jego prawej strony pod ganaszami, po czym zostaje zapięty z jego lewej strony)

naczółek (często zdobiony pasek położony przed uszami konia, połączony z nagłówkiem utrzymuje go we właściwym ułożeniu i zapobiega jego zsuwaniu się na szyję konia. Naczółek przejmuje na siebie część ciężaru wędzidła, dlatego też im nagłówek węższy tym naczółek powiniem być szerszy.)

nachrapnik (który nie pojawia się zawsze, ale jest stosowany głównie w klasycznych dyscyplinach jeździeckich i ma za zadanie chronić żuchwę, przekierowywać część ucisku z kącików pyska na kość nosową oraz zapobiegać otwierania przez konia pyska i unikania wędzidła).

    Wśród najczęściej stosowanych nachrapników wyróżniamy:

Nachrapnik angielski, zwany również polskim, Składa się on z nagłówka i dwóch pasków policzkowych, które utrzymują we właściwym pasek, zapinany na kości nosowej.

Nachrapnik szwedzki, w działaniu i budowie bardzo podobny do angielskiego, z tą tylko różnicą, iż posiada inny rodzaj zapiecia pozwalający na silniejsze zamknięcie końskich szczęk.

Nachrapnik kombinowany (irlandzki), jest niejako połączeniem nachrapników angielskiego i hanowerskiego. Na środku paska zapiętego na kości nosowej, znajduje się szlufka przez którą przechodzi drugi, nieco węższy pasek, zapinany poniżej wędzidła.

Nachrapnik hanowerski, również składa się z nagłówka i pasków policzkowych. Te zakończone są jednak pierścieniami, na kórych zapięty jest pasek obejmujący koński nos prawie na krawędzi kości nosowej, oraz drugi pasek biegnący przed wędzidłem i zamocowany pod brodą konia.

Nachrapnik meksykański, zbudowany z krzyżujących się na kości nosowej pasków, obejmujących pysk konia na dwóch poziomach.

Nachrapniki kombinowany dźwigniowy, w działaniu podobny do meksykańskiego, ale wyposażony w dźwignię, zastępującą fukcję pasków krzyżowych.

Nachrapnik Kineton, nie posiada paska zapiętego pod brodą konia lecz rodzaj metalowej obręczy obejmującej krawędź wędzidła i integrującej działanie nachrapnika z wodzami.

Wystkiego na temat nachrapników dowiesz się z opracowania Nachrapniki- rodzaje, cel i zasady użycia

CSJ poleca: