Budowa anatomiczna końskich kończyn sprawia, iż przemieszczają się one głównie w lini prostej, a ich ruchomość boczna jest prawie całkowicie ograniczona. Dlatego też funkcja nóg jako narzędzia komunikacji zawęża się do kilku konkretnych sytuacji.

Najczęściej specyficzna praca kończyn wyraża groźbę i służyć ma odparciu niechcianego towarzysza. Zirytowany koń odwraca się tyłem i w razie braku właściwej reakcji ze strony nachalnego osobnika nie waha się kopnąć jedną bądź dwoma tylnymi kończynami. Wcześniejsze uniesienie i chwilowe zawieszenie w powierzu jednej kończyny jest wzmocnieniem komunikatu "odwrócony zadem" i stanowi ostatnie ostrzeżenie dla natręta

Słabszymi sygnałami ostrzegawczymi są również tupanie czy stąpanie w miejscu jedną z kończyn. Zachowanie takie wskazuje na poirytowanie konia i chęć wyzwolenie się od dokuczliwych zaczepek innego osobnika. Sygnały tego typu wysyła np. klacz rozdrażniona przez natrętnego źrebaka.

Grożenie kończynami przednimi jest gestem raczej rzadkim i jest zdecydowanie domeną ogierów walczączych o przywódczą pozycję w stadzie.

Grzebanie w ziemi bądź uderzanie w powietrzu kończyną przednią dla odmiany nie sygnalizuje groźby, a wyraża jedynie zniecierpliwienie i frustrację, wynikającą najczęściej z ograniczenia swobody lub niepokoju.

Kończyna tylna lekko zgięta i oparta krawędzią kopyta o podłoże jest znakiem konia rozluźnionego, spokojnego, relaksującego się. Takie ustawienie kończyny przez konia, który akurat nie znajduje się w stanie czuwania może wskazywać na kontuzję i próbę odciążenia zranionej nogi.

Przestępowanie z nogi na nogę charakteryzuje konia silnie pobudzonego.

CSJ poleca: