Duże znaczenie sygnałów komunikowanych ogonem wynika z jego naturalnej i automatycznej współpracy z resztą ciała. Podczas biegu na przykład ogon jest odruchowo unoszony do góry i wskazuje na pobudzenie, w chodach wolniejszych natomiast opada swobodnie i wyraża spokój. Sposób noszenia ogona może jednak dużo więcej mówić o samopoczuciu i nasatwieniu konia:

Wysokie unoszenie ogona u źrebaka komunikuje chęć zabawy, ożywienie figlarność i energię.

Silne dociskanie ogona wyraża natomiast zmęczenie, osłabienie i uległość.

Ogon lekko uniesiony, swobodnie kołyszący się na boki wyraża spokój, rozluźnienie i dobre samopoczucie.

Koń pobudzony seksualnie unosi ogon wysoko, a gotowe do stosunku klacze odchylają go dodatkowo na bok.

Koń odczuwający strach, podobnie jak psy, silnie podkurcza ogon pod siebie.

Boczne uderzenia ogona, typowe przy odganianiu owadów mogą wyrażać nie tylko rozdrażnienie, ale i strach, niewygodę i ból. Pamiętajmy, iż powyższe stany i próby ich zakomunikowania nie zawsze muszą wynikać z dziłania namacalnych czynników fizycznych lecz również z zaburzenia równowagi psychicznej.

Kiedy koń staje się agresywny bądź spięty, ogon zaczyna badziej odstawać, co jest efektem usztywnienia ogonowego odcinka kręgosłupa.

Gwałtowne i silne uderzenia ogona z charakterystycznym świstem jest znakiem gniewu, a nawet wściekłości. Przy nasileniu tego nerwowego stanu koń zaczyna również uderzać ogonem z góry na dół ostragając przed możliwościa kopnięci tylnymi kończynami.