W oligocenie następują u koniowatych znacznie wyraźniejsze zmiany rozwojowe niż miało to miejsce w epoce poprzedniej. Wynika to niewątpliwie z faktu, iż Ameryka Północna podlegała niezwykle silnym przemianom klimatycznym, które z czasem przmieniły wilgotny las w suchy step.
   Dostosowując się do nowych warunków bytowych ze wspomnianego Epihippusa bardzo szybko wyewoluował Mesohippus celer. Był on zwierzęciem dorastającym do 50 cm wysokości i 1,2 m długości. Miał wyraźnie mniej wypukły grzbiet i dłuższą szyję.

Był znacznie lepiej przystosowany do szybkiego biegu- jego łapy zakończone były 3 palcami, z których środkowy był znacznie powiększony, a 2 i 4 pozostawały na tyle duże, by dosiągać podłoża podczas ruchu. Mesohippus wciąż żywił się liśćmi, ale jego zęby rozdrabniały już znacznie twardsze pokarmy. Zęby sieczne wielkością bardzo przypominały trzonowce. Ząb wilczy wykształcał się już jedynie szczątkowo i w wyniku wydłużenia czaszki, powiększyła się przestrzeń bezzębna szczęki i żuchwy.
   Wkrótce po Mesohippusie pojawił się jeszcze lepiej przystosowany do nowego środowiska gatunek Miohippus. Był on jeszcze wyższego wzrostu, miał bardziej wydłużoną czaszke, większy mózg. Przez około 4 miliony lat oba gatunki żyły równolegle, a w środkowym oligocenie doprowadziły do rozgałęzienia rodziny koniowatych na 2 linie i ewolucja konia stała się procesem bardziej zawiłym. Jednym z rodzajów, który wykszłałcił się w Ameryce Północnej był Anchiterium, który przywędrował z czasem na stary kontynent i zamieszkiwał Euroazję przez dziesiątki milionów lat. Z Anchitherium żyjącego w Ameryce wykształcił się natomiast Hypohippus. Był on wciąż wysoko wyspecjalizowanym liściożercą. Jego 3 szeroko rozstawione palce były doskonale dostosowane do miękkniej ściółki leśnej. Hypohippus miał wydłużoną czaszkę, szyję i grzbiet, a przy tym kończyny pozostawały nieproporcjonalnie krótkie.
   We wczesnym miocenie z Miohippusa powstał w Ameryce Północnej Meryhippus.

CSJ poleca: