CSJ|Chody konia

   Możliwości ruchowe konia warunkowane są zmieniającą się w toku ewolucji budową anatomiczną. Przystosowanie do życia w ciągłym ruchu o zmiennej intensywności, począwszy od ciągłych wędrówek w poszukiwaniu pożywienia, do szybkiej i wyrwałej ucieczki przed drapieżnikami, obdarzyły konia niebywałymi predyspozycjami ruchowymi. Wszystkie proporcje jego ciała są z natury tak doskonale wyważone, by gwarantować swobodę w wielu bardzo zróżnicowanych formach ruch, które znacznie zwiększają jego szanse przetrwania. W drodze rozwoju z pierwotnie pieciu palcy, cztery zostaly zredukowane. Jedynie palec środkowy uległ silnemu powiększeniu i to on jako jedyny styka się z podłożem. Obudowany odporną puszką kopyta pozwla na przemierzanie długich dystansów po twardym podłożu. Natomiast rozmiary kopyta, małe w stosunku do reszty ciała, jak także długie i silne nogi gwarantują szybki i wytrwały bieg.
   W odróżnieniu od człowieka, koń opanował wiecej niż tylko jeden rodzaj chodu podstawowego, a wszystkie z nich wykształciły się w toku naturalnych przystosowań do zmieniających się warunków bytowych.
    Wśród wyróżnionych 12 rodzajów chodu, jedynie 4 okręślamy mianem podstawowych- naturalnych. Są to chody charakterystyczne dla zwierząt żyjących na wolności i w zależności od tempa oraz pracy kończyn dzielone są na:

stęp,

kłus,

galop,

oraz inochód, pojawiający się jednak jedynie u niektórych osobników.

Wszystkie pozostałe rodzje chodów bazują na chodach podstawowych i większość z nich powinna być określana mianem jedynie chodów pokazowch. Nie wynikają one bowiem z naturalnej potrzeby konia, ani nie dają mu żadnych praktycznych korzyści. Są one przyswajane w czasie długoletniego treningu i nierzadko przy zastosowaniu bolesnych metod nauki.
Istnieją jednak rasy koni, które z natury poruszają się również w innych niż tylko podstawowych chodach. Ras tych jest około 40, ale wśród najbardziej znanych wyróżnić należy:

Kuc islandzki -toelt

Tennessee Walking Horse

Paso Fino - paso fino, paso corto i paso largo

Aegidienberger- inochód i tölt

Kłusak- inochód i tölt
Pomiędzy chodami podstawowymi i tymi najbardziej popularnymi z chodów wyuczonych bądź przypisanych jedynie do konkretnych ras wyróżnić możemy również niezliczoną ilość wariantów, różniących się od siebie minimalnie, ale przez specjalistów określanych oddzielną definicją. Wśród kilku godnych uwagi wspomieć należy:

pasaż

piaff

tölt

paso fino

paso corto

paso largo

trucht

single foot

fox trot

amble

Dla właściwego wychwycenia niuansów różniących poszczególne rodzaje chodów warto przybliżyć sobie kilka pojęć podstawowych:

Krok - jest to odległość pomiędzy kolejnymi śladami tej samej kończyny. Długość wykroku może ulegać zmianie bez wpływu na tempo i rytm. Np.przejście z kłusa roboczego do pośredniego powinna przedstawiać jedynie wydłużenie stawianych kroków, a nigdy zmianę rytmu, taktu czy kolejności stawiania nóg. Jedyną zmienną pozwalającą na zagarnianie większej przestrzni w tym samym czasie będzie prędkość porusznia się poszczególnych kończyn. Każdy krok moze byc scharakteryzowany pod względem długości, wysokości i kształtu.

Takt- to podstawowy schemat danego chodu, czyli stale powtarzająca się sekwencja stawiania kończyn w obrebie jednego cyklu. Np. w klusie, chodzie dwutaktowym, w obrębie jednego cyklu wyróżnić możemy 2 fazy styczności kończyn z podłożem 1. kiedy na ziemi lądują kończyny prawa przednia i lewa tylna 2. lewa przednia i prawa tylna.

Rytm - to stała częstotliwość powtrarzania się poszczególnych taktów, czyli niejako szybkość poruszania się kończyn.

Tempo - czyli złożona prędkość pokonywania przestrzeni w danym rodzaju chodu. Liczona jest najczęściej w metrach na minutę.
Pamiętać należy, iż istnieje ściśły związek między wszystkimi tymi elementami- np. jak już wspomniałam wyżej, wydłużenie kroku przy stałym rytmie powoduje zwiększenie tempa, a przyspieszenie rytmu przy stałym tempie skraca wykrok.

CHODY KONIA

CHODY KONIA